ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
1 | 2 | 3 | ||||
4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
توسط: محسن دیندار
*رزومه، تخصص و تجربه نه* *شرط لازم است و نه شرط کافی*
در نظام مدیریتی ایران، شایستهسالاری نه یک اصل بلکه یک شعار است. انتصابات بر پایهی شبکههای ارتباطی شکل میگیرد و مدیران بدون هیچگونه ارزیابی صلاحیت، از میزی به میز دیگر منتقل میشوند، گویی یک دستگاه پرتابل هستند که فقط کافی است به پورت مناسب متصل شوند تا در جایگاه مدیریتی جدید قرار بگیرند.
اگر به روند انتصاب مدیران در بسیاری از سازمانها و نهادهای دولتی دقت کنیم، متوجه خواهیم شد که رزومه، تخصص و تجربه نه *شرط لازم است و نه شرط کافی* . بلکه تنها یک عامل تعیینکننده وجود دارد: اتصال به شبکهای از افراد بانفوذ. در چنین فضایی، نه کارآمدی اهمیت دارد و نه تعهد، بلکه تنها ملاک، داشتن یک حامی قدرتمند است که بتواند تو را از یک میز مدیریتی به میز بعدی منتقل کند.
این سیستم که میتوان آن را "مدیریت واسطهمحور" نامید،